Uncle Meat een pietje precies…..
Uncle Meat een pietje precies….
In het WMR-deel van mijn DelMare verhaal (deel 2, februari 2006) maak ik gewag van Theo en Paula Groenenberg en wat hun aandeel in de organisatie was. Ondanks speurwerk in 2006 ben ik toen niet achter hun verblijfplaats gekomen. Ik was dan ook zeer verblijd verbaasd, toen ik eind februari dit jaar een mailtje van Theo ontving.
Hieronder zijn verhaal en tevens een terugblik en actualisatie van hun huidige situatie. Paula en Theo zijn gescheiden en wonen al zo’n 30 jaar in Leusden hun huwelijk is kinderloos gebleven. Beiden wonen niet zover van elkaar vandaan en hebben nog regelmatig contact met elkaar.
Theo verteld: Het was een hele leuke tijd en ik zag nog het WMR-logo (afbeelding) die ik toendertijd heb ontworpen op je web.log staan. Samen met een aantal foto’s van Ron, alsmede van Paula, Mieke, Riet, Otto, kids en mijzelf. Maandenlang zat ik iedere zaterdagavond achter de telefoon om verzoekjes van de WMR-luisteraars te noteren en de volgende dag aan jullie, de dj’s, door te bellen.
Ook hadden we zenders in Alkmaar en Den Haag en die tapes werden dan ongeveer synchroon met Hilversum uitgezonden. Ook uit die regio’s kreeg ik toen veel telefonische reacties.
Een vriendinnetje van mij, Ginneke (Ineke Teve), woonde bij mij in de buurt op de Simon Stevinlaan zij heeft ook nog wat jingles ingezongen, haar adres gebruikte we als postadres.
De live uitzending
Die live uitzending, ik wist niet meer dat dit tijdens de laatste uitzending was, weet ik me nog heel goed te herinneren. Ik had toen het plan bedacht om alles via telefoonlijnen rechtstreeks uit te zenden. We hadden de zender op de Laanstraat via een “straalzender†met antenne op zolder, aangesloten op de telefoon, van de tegenover wonende bovenbuurvrouw, van Cees Bandel de inmiddels overleden vriend van mij, die onder de schuilnaam Kees van Swaay, het jazz-uur (19.00-20.00uur) presenteerde. Die telefoon stond de hele avond in verbinding met de telefoon van Mieke Haak aan de overkant van de studio. Een rangeerdraadje, weet je wel dat rode en blauwe draad, ging over de Mauritslaan naar de studio en met een equalizer ertussen pompte jullie het signaal naar de zender, het was wel mono, maar het stereolampje brandde.
Rangeerdraadje
De luisteraars konden gewoon hetzelfde telefoonnummer draaien bij mij thuis en ik had via weer een rangeerdraadje de telefoonlijn van mijn buren op nummer op de Leeghwaterstraat 1 staan die weer de hele avond in verbinding stond met de telefoon van Otto Weber. 
Wanneer luisteraars belden zat ik er als een soort filter tussen en kon jullie vertellen wie er onder de knop zat. Dat ging uren goed totdat de telefoonlijn tussen Mieke en de zender spontaan in gesprek viel, tuut tuut, tuut, dus op de 95.4 mHz. We dachten meteen aan een inval van politie en RCd, ik ben toen snel met Ron, de zenderbouwer, naar de zendlocatie gereden, maar daar was alles gelukkig rustig. Gewoon weer even opnieuw inbellen en het feest ging weer verder. Ik weet me ook het afscheidsfeest van luisteraars en medewerkers van WMR in de Pub in Loosdrecht te herinneren nadat jij dus, weer gepakt was en met de uitzendingen ging stoppen.
De Gooise MTS
Ik heb toen ook nog het idee gelanceerd om vanaf het dak van de Gooise MTS, die bovenaan de Vaartweg staat, een, vanaf Otto’s studio aangestuurde, 
zender te plaatsen. Riet, Mieke of Paula moesten daar dan (tijdelijk) als schoonmaakster aan de slag totdat we een sleutel die toegang tot het dak gaf konden kopiëren. Ik had al een kist met antennes gemaakt, maar het is er nooit van gekomen. Toen wilde Jij, Otto, Riet, Mieke en Gerard een zeezender starten, Delmare dus, dat zag ik niet meer zitten en heb afscheid van jullie genomen en nog 2 Lenco’s L75 en een koperen rondstralende FM-antenne gedoneerd.
Later vernam ik via het journaal dat jullie gepakt waren en heb daarna niets meer vernomen. Maar ik heb je weer gevonden, ben je nog steeds radioactief? Ongeveer 15 jaar geleden ben ik gestopt met camerawerk en zit nu in het winkelinterieurontwerp via computerdesign. Daar ben ik heel goed in en heb daar een prijs mee gewonnen. Zo’n 2,5 jaar geleden kreeg ik bacteriën in mijn bloed die mijn beide linker hartkleppen bijna geheel hebben opgevreten, endocarditus, ik heb op het randje van de dood gelegen, geopereerd, weer op het randje gelegen en opnieuw geopereerd en heb nu een hele goede pacemaker en werk weer gewoon hele dagen bij een bedrijf in Amersfoort, 10 minuten op de snorfiets. OK Jan je bent voorlopig weer op de hoogte, succes met de dingen waar je mee bezig bent en ik hoor van je.
Ten slotte
In April van dit jaar deed ik nog een poging om ook een reactie van Paula te krijgen, hoe zij e.e.a. met WMR heeft ervaren, echter zonder resultaat. Hieronder nog een opvallend bestandje, het is de "RCD-jinlge" die Theo en Ineke hadden opgenomen voor het geval dat de Radio Controle dienst ons op het spoor was gekomen en wij genoodzaakt zouden zijn de ether te verlaten. Sorry maar de kwalitiet is wat pover.
WMR 1977
RCD – Jingle**.
WMR 1977
Telefoon promo ***.
Gegroet namens
Jan Kat
vanuit de Mediastad.
20 October 2008 at 18:38
Leuk om en foto van Ces Bandel hier te zien. We werkten eind jaren 70 bij het zelfde bedrijf in Hilversum. Dat hij Jazz kenner was wist ik, vaak zat hij met collega Teun Korteweg over Jazz zaken te bomen. Dat hij ook een radioprogramma had wist ik niet. Ik had niet echt veel contact met ‘m, maar Cees was wel iemand die opviel, door z’n verschijning en z’n kleding. Meestal was hij in ‘t zwart gekleed.
24 January 2011 at 07:47
de machtige woestijn is voor het branden van de liefde van een bladeof gras die
schudt haar hoofd en lacht en vliegt weg.